menu

Kot verhalen met Björn Peeters

Verbaas jezelf over de hilarische belevenissen van vijf studenten die hun eerste kot zoeken

Per 1 mei is iKot.be een samenwerking gestart met Björn Peeters. Björn Peeters heeft meer dan honderd boeken en kortverhalen in uiteenlopende genres geschreven. Tot zijn meest bekende werk behoren o.a. de Fantasy reeks Ictiluni, de Hartendiefjes serie en de Op Kot serie. De komende weken zullen wij gratis 5 kot-verhalen aanbieden op deze pagina, én Björn Peeters klapt uit de biecht over zijn eigen kot-ervaringen. Hieronder het eerste verhaal van Björn zijn eigen kot-avonturen:

Flirt

Hoofdstuk 1

Het was moeilijk om met de paraplu nog open op de trein te stappen, maar het lukte haar. Dat die vent maar mompelde. Het was niet haar schuld dat hij bijna een oog kwijt raakte. Trouwens, dacht Jessie. Als hij niet beter kon uitkijken dan dit, zou hij het niet echt missen.

Hij kon toch zien dat ze snel op de trein wilde stappen.

Oh de idioot. Nu vond hij het blijkbaar nodig om in het halletje te treuzelen.

"Excuseer!" zei Jessie luid, terwijl ze haar nog steeds openstaande paraplu vooruit duwde.

Vanachter haar paraplu kon ze de man nog steeds horen mompelen. Ze duwde harder, tot ze goed en wel in het halletje van de treinwagon stond. Achter haar gutste de regen neer op het perron. Genoeg water om al het vuil dat zich doorheen de week op het perron verzamelde (en dat was wel wat!) allemaal naar de trappen te spoelen. En dan met het watervalletje naar beneden, tot aan de straatkant. Waar een paar slecht gehumeurde mannen met de fiets het binnen enkele dagen zouden opruimen. Met die lange stokken van hen, waar Jessie altijd ver bij uit de buurt bleef.

In het bijzonder als ze een rok droeg.

Het zou niet de eerste keer zijn, dat een van die leukerds zijn grijpstok gebruikte om haar rokje bij de rand op te tillen. En zichzelf een ongeoorloofde blik op haar kontje te gunnen. De eikels! Maar ja, ze vonden het waarschijnlijk een eerlijke ruil. Telkens ze voorover bogen om wat op te rapen (als hun stok niet ver genoeg reikte) trakteerden ze haar ook op een bilspleet.

God, als de man met wie ze trouwde ooit zo'n harige kont kreeg!

Zouden er kappers zijn die ook konten scheren, als ze te harig werden?

Dat moest toch wel! Het zou te wreed zijn om vrouwen te veroordelen tot een echtgenoot met een kont zo harig als die van de kuisploeg op de fiets. En het zou haast even wreed zijn om van echtgenotes te verwachten dat ze zelf de kont van hun man scheerden. Dat leek haar een hoogst onaangenaam werk en bovendien, stel dat je per ongeluk uitschoot met dat scheermes.

Instant geslachtsoperatie, middeleeuwse stijl!

Dat was alvast één voordeel als ze na de zomer op kot zat. Geen mannen op de fiets meer die met hun grijpstok haar rokje optilden, of haar toonden hoe harig hun kont was. Ze kon zaterdag naar huis komen, en zondagavond weer naar haar kot vertrekken. Dan hoefde ze die mannen nooit meer te zien of speciaal een broek aan te trekken voor ze naar het treinstation kwam.

En wie weet ontmoette ze in de stad wel haar toekomstige echtgenoot.

In het godvergeten dorp waartoe ze tot nu toe veroordeeld was geweest, was het aanbod geschikte mannen eerder beperkt geweest. Geen van de kerels die zich het afgelopen jaar hadden aangediend, had de eenvoudige 'één-twee-drie-proef' doorstaan.

Eén, hij begroet je met een doodnormaal: 'Hallo, hoe gaat het met je?'

God behoede haar voor nog een vent die vroeg of ze van een boom was gevallen, omdat haar kont zo rond als een appeltje was. En God behoede haar nog meer voor kerels die zeiden dat ze haar precies al een keer eerder hadden gezien, en dan vroegen of ze in hun dromen was verschenen. God behoede haar al helemaal voor idioten die haar vroegen of ze ooit een carrière als actrice had overwogen.

En dan voorstelden om samen een pornofilm te maken.

Twee, hij heeft een toekomstplan, en het is niet 'thuis bij mama wonen'.

Newsflash aan mannen! Een meid met ambitie trekt haar slip niet af voor een vent van bijna dertig die zijn bed nog laat opmaken door zijn mama. Of denk je dat we lekker van katoen gaan geven terwijl je ouders in de kamer ernaast tv kijken? Ik dacht het niet! En als je nog studeert, heb je beter een goed antwoord op de vraag: waarom studeer je dit? Geen ongeleide projectielen graag! Geen plan? Dat is dan een enkeltje richting de afrit bij deze meid!

Drie, je antwoord op de vraag 'gewoon even neuken?' kan maar beter NEE zijn.

Mannen te over die de één-twee-drie-proef met glans zouden doorstaan.

Helaas wierpen die mannen zich niet bepaald voor haar voeten.

De meeste mannen die haar benaderden, scoorden niet eens twee op drie. Een aantal scoorde zelfs een bedroevende nul. Wat meteen ook het getal was dat ze op hun voorhoofd mochten schrijven. Maar helaas waren het steeds vaker die mannen die haar leken te vinden. Alsof ze namen en telefoonnummers met elkaar deelden, en de ene loser de andere op het spoor zette.

En dan te betekenden dat die slet van een Lani deftige kerels te over ontmoette.

De deuren van de trein sloten zich sissend achter Jessie, net toen ze haar paraplu sloot. Ze schudde het water ervan af. Enkele druppels belandden op de schoenen van de mompelende man, wiens oog ze eerder bijna op haar paraplu had geprikt (zijn schuld, niet de hare). Hij was knapper dan Jessie verwacht had, en ze glimlachte naar hem. Hij leek net hetzelfde te denken als zij, want hij hield op met tegen haar te mompelen en rechtte nogal demonstratief zijn schouders.

Jessie dacht aan de haan die in hun tuin leefde en naar ieders benen pikte.

Die maakte zichzelf ook altijd zo groot mogelijk, als hij indruk wilde maken.

"Op weg naar het werk?" vroeg Jessie, een lok zwarte haren achter haar oor strijkend."

"Een mens moet geld verdienen." zei hij gemoedelijk. "Een lening betaalt zichzelf niet af."

"Oh." zei Jessie. "Heb je een huis gekocht ofzo?" Ze streek de plooien van haar goede jas glad."

"Ja, ik heb eind vorig jaar wat gekocht." De man duwde zijn bril wat verder op zijn neus, en keek even op zijn horloge toen de trein meer snelheid nam. "Met een behoorlijke tuin ook, maar ik heb niet veel tijd om er wat mee te doen. Maar dat is goed voor later. Als ik ooit kinderen heb dan kunnen we de tuin aanleggen en dan hebben ze plaats om te spelen. Ik ben zelf opgegroeid zonder tuin, en ik heb dat altijd wat gemist. Ik ging altijd bij de buren spelen als ik kon. De onderburen. Wij woonden in de flat boven hen, dus zij hadden beneden de tuin. Onze flat had een terras, maar dat is niet hetzelfde."

"Nee, dat snap ik." zei Jessie, nadat ze met een snel likje haar lippen had bevochtigd.

Het was echt een knappe man, en hij sprak zo vriendelijk!

Het speet haar nu dat ze bijna zijn oog had uitgestoken.

Hoewel, die bril hem waarschijnlijk wel beschermde.

"En jij?" vroeg de man. "Ook naar je werk?"

"Oh nee, ik ben nog maar net achttien."

"Studeren dan? Of werk zoeken?"

"Op kot, studeren voor arts."

"Arts? indrukwekkend!"

"Dank je... werk je in de stad?"

"Ja." zei de man, en hij keek terwijl ze een hand op haar borst legde.

"Ik moet vandaag een kot zoeken." zei Jessie. "Ik hoop dat ik er snel een vind."

"Dat zal wel." zei de man, naar haar vingers starend terwijl ze met haar halsketting friemelde.

"Ik dacht eerst met vriendinnen te gaan." zei Jessie, en ze keek de man glimlachend in de ogen. "Ik dacht dan laten we ons misschien niet zo snel in de luren leggen door een kotbaas. Maar Lenke kon niet vandaag, en Els kon plots een kot huren van een nicht die een kleine studio in de stad heeft." Jessie zette haar ene voet voor de andere, en liet haar hoofd wat opzij kantelen. Dat deed ze altijd als ze nerveus was en het vooruitzicht om alleen een kot te zoeken, maakte haar nerveus. "Ik kon wachten op Lenke, maar ik denk dat het nu wel tijd is om eindelijk eens een kot te zoeken. Straks zijn alle goede koten al weg, en dan moet ik in een doos op straat slapen. Of een leuke kerel zoeken en bij hem inwonen."

De man keek haar aan, en Jessie keek glimlachend in zijn donkere ogen.

Er viel een stilte, en Jessie richtte haar blik voor zich op de grond.

"Het is een behoorlijk lange rit tot in de stad." zei de man.

"Uhu." zei Jessie instemmend, en ze keek hem weer aan.

Ze keken elkaar aan. Jessie voelde dat ze fel bloosde.

"Is daar goed?" vroeg de man, iets zachter nu.

"Hoe bedoel je?" vroeg Jessie verbaasd.

De man knikte naar de toiletten.

"Een vluggertje?" vroeg hij.

Hoofdstuk 2

Door het openstaande raam klonk het lawaai van de straat beneden hen. Jessie keek de kamer rond, maar ze was er niet helemaal met haar gedachten bij. Het incident met de man op de trein bleef maar door haar hoofd spoken. Ze dacht aan de momenten voordat hij... wel, zijn voorstel had gedaan.

Had ze moeten zien dat het weer een van dat soort mannen was?

De man die achter haar in de deuropening stond, schraapte luid zijn keel. Jessie schrok op uit haar gedachten en begon met meer aandacht de kamer rond te kijken. Groot was ze niet, maar ze nam aan dat ze van een kot niet veel meer moest verwachten dan dit. Net voldoende plaats voor een bed, een bureau en een stoel. Misschien kon ze onder het bureau een kleine koelkast kwijt. Een hele kleine dan wel.

"Waar moet ik mijn kleren kwijt?" vroeg ze, zonder zich naar de kotbaas om te draaien.

"Je kan wat kastjes aan die muur hangen." zei de man. "Maar je moet ze zelf kopen."

Jessie stapte tot bij het raam en keek naar buiten. Benden was een drukke straat en de stank van de uitlaatgassen reikte tot boven. Haar raam de hele tijd open laten staan, was niet echt een optie. Misschien zou dat op de warmere dagen wel een probleem zijn. Plots viel het haar op dat er geen gordijnen waren en ze vroeg of ze die soms ook zelf moest kopen.

"Niemand kan binnenkijken." zei de kotbaas, naar buiten wijzend.

Jessie was niet heel zeker of ze deze man wel als kotbaas wilde. Er was iets in die kortademige manier van spreken dat haar niet aanstond. Leed hij aan een soort longziekte of zoiets? Misschien had hij vandaag al wat te veel sigaretten gerookt. Ze had een tante die soms twee pakjes oprookte nog voor het tijd was om 's middags de soep uit te scheppen. Als ze sprak, klonk het alsof je naar een krakende oude radio zat te luisteren. En ze leek ook voortdurend buiten adem te zijn.

Als kind had Jessie eens gedacht dat het krakende mens geen zuurstof meer kon ademen.

Dat het roken haar lichaam had veranderd, en dat ze enkel nog van giftige dampen kon leven.

Die stukgerookte stem van haar tante had Jessie een afkeer bezorgd voor het mens. En ze merkte dat het vreemde hijgerige praten haar niet bepaald dol maakte op deze kotbaas. Maar moest ze daar aandacht aan besteden? Ze was hier om een kot te zoeken, niets meer. Eens ze op kot zat, had ze tijd genoeg om op zoek te gaan naar een man die haar aanstond.

Haar studies zouden behoorlijk wat jaren kosten.

Dus zichzelf verloven en trouwen zat er de eerste tijd niet in.

"Kijk gerust even rond." hijgde de kotbaas, duidelijk tegen zijn zin.

Hij vertrok met hijgerige pasjes en liet Jessie achter in de kamer. Ze nam aan dat hij naar beneden ging om een sigaretje te roken. Of misschien had hij in de kelder een zuurstoffles staan, waar hij even aan kon lurken om op adem te komen. Eén voordeel. Als het haar kotbaas was die aan de deur klopte, dan kon ze hem meteen herkennen aan dat vreemde hijgen van hem.

Een nieuwe blik door de kamer deed Jessie zuchten.

Dit was toch niet meteen wat ze van een kot had verwacht.

Haar kamer thuis was ook niet groot, maar dit was wat absurd.

"Hoe raak ik hier in hemelsnaam al mijn spullen in kwijt." zei ze.

"Is het niet de bedoeling dat je je spullen net NIET kwijtraakt?" klonk het achter haar.

"Wat?" vroeg Jessie, en ze draaide zich met een sprongetje om. Achter haar stond een man.

Nee, dat was iets te vrijgevig voor hem. Als hij die krullen van hem wat beter in toom hield met een wekelijks kambeurt of twee. Als hij dat hemd ofwel helemaal in zijn broek stak, of helemaal eruit liet. En als hij haar niet aankeek met een blik die beter paste bij een vrolijk hondje. Dan misschien. Dan zou het hem passen om een man genoemd te worden. Nu was het meer... tja.

Een leeftijdsgenoot nam ze aan.

Haar algemene interesse in hem was daarmee tot dicht bij het vriespunt gezakt. Maar als hij daar op kot zat, dan kon ze hem misschien wat vragen stellen. En te zien aan het feit dat hij daar op pantoffels bij haar in de kamer stond, leek het haar logisch dat hij daar al een kot huurde.

"Heb jij een kamer hier?" vroeg ze aan de leeftijdsgenoot.

"Ja." zei hij knikkend. "En jij? Denk je erover om hier te huren?"

"Ik weet niet." zei Jessie, en ze legde een hand op haar borst. "Dit is de eerste kamer die ik zie, dus ik zou beter wat verder kijken." Ze nam een haarlok en streek die achter haar oor. Dan legde ze haar hand weer op dezelfde plaats op haar borst. "Die huisbaas staat me trouwens niet echt aan. Altijd dat hijgen, ik vind het een beetje... ja, creepy. Hij zal er wel niet aan kunnen doen, maar ik weet het toch niet."

"Iedereen hier noemt hem De Hijger." zei de leeftijdsgenoot.

"Tja, je zal er wel aan gewoon worden zeker." zei Jessie.

Ze keek de leeftijdsgenoot glimlachend in de ogen.

"We vragen ons hier al jaren af." zei de leeftijdsgenoot. "Of hij tijdens het neuken net zo hijgt als hij altijd doet, of dat het dan misschien net ophoudt. Als een soort omgekeerd syndroom. Hijgen wanneer het niet hoeft, en dan helemaal niets als hij er tegenaan gaat. Dat zou hilarisch zijn!"

Jessie lachte zonder de blik van haar leeftijdsgenoot te lossen.

"Maar we weten het niet zeker." zei die, een fonkeling in zijn ogen.

"Mmm, dan moet ik misschien mijn hulp aanbieden." zei Jessie glimlachend. "Als hij klaar is met zijn sigaret en weer naar boven komt, zal ik hem even tegen de muur duwen. Tegen een meid van achttien zal hij wel niet nee zeggen, en dan weten we het ineens. Kan ik misschien ook nog korting op de huur krijgen, als ik besluit om hier een kamer te huren."

De leeftijdsgenoot haalde blozend een hand door zijn krullen.

"Als je bereid bent om je op te offeren... voor de wetenschap natuurlijk."

"Ja, want dit zou een nieuwe ziekte kunnen zijn." zei Jessie, en ze gaf haar haren een zwiepje. "Dus als toekomstig arts moet ik mij toch met heel mijn lijf op het onderzoek werpen, niet?" Ze zette haar ene voet voor de andere en haar hak maakte een vrolijke 'tak' op de vloer. Ze bleef haar leeftijdsgenoot vrolijk in de ogen kijken, en zette het plezierige gesprekje verder. "Misschien moet jij je oor tegen de deur houden terwijl we bezig zijn, zodat je als onafhankelijke waarnemer het hijgen kan vaststellen." De leeftijdsgenoot wilde wat zeggen, maar Jessie was hem voor. "Maar dan moet je wel weten welk gehijg het zijne is, anders tel je mijn hijgen er misschien bij. Ik kan het proberen inhouden, maar ik weet niet of dat lukt. Hangt er waarschijnlijk vanaf hoe zwaar hij geschapen is; heb jij daar een idee van?"

Jessie keek de leeftijdsgenoot nog steeds in de ogen, maar hij wendde zijn blik even af.

"Geen idee wat hij tussen zijn benen heeft hangen." zei hij. "Moet het groot zijn voor jou?"

"Het moet niet te klein zijn." zei Jessie lachend, en ze gaf weer een kort zwiepje aan haar haren.

Er viel een korte stilte, die Jessie benutte om enkele haren achter haar oor te strijken, en met haar vinger aan een vervelend barstje in haar onderlip te voelen. Ze had beter haar lippenbalsem meegebracht bedacht ze zich nu. Misschien kon ze voor ze de trein naar huis nam nog snel een kopen in de stad. Om de barstjes toch wat vochtig te houden, likte ze met haar tong langs haar lippen.

De leeftijdsgenoot keek haar recht in de ogen, en ze glimlachte.

"Denk je nog steeds aan seks met de kotbaas?" vroeg ze.

"Niet helemaal." zei de leeftijdsgenoot blozend.

"Zeg eens." zei Jessie, en ze zette een stapje dichter bij hem. "Jij zit hier toch al op kot. Toon mij anders een keer jouw kamer. Dan kan ik me een beter beeld vormen van hoe het eruit ziet, je weet wel, als er meubels binnen staan en zo voort. Ik zweer, ik zal niet naar de rommel kijken! Als ik je mee zou nemen naar mijn kamer, zou ik hetzelfde vragen. Je hebt geen idee hoe rommelig ik kan zijn! Er slingeren overal bh's en panty's. Maar alé ja, dat zal bij jou wel niet het geval zijn zeker."

Jessie keek hem glimlachend in de ogen, haar hoofd schuin.

"Dus..." zei ze. "Mag ik een keer mee naar je kamer?"

"Ja, kom maar mee dan." zei de leeftijdsgenoot.

Jessie volgde hem de verder verlaten gang door, naar een van de andere kamers. De leeftijdsgenoot had zo'n sukkelige manier van stappen (alsof zijn voeten te groot voor hem waren) dat Jessie het een beetje gênant vond. En als hij nu tenminste zijn rug recht hield. Maar hij stapte alsof het te veel moeite was de bovenkant van zijn lijf rechtop te houden.

Helemaal niet sexy.

Gelukkig deed hij geen pogingen om haar te versieren.

"Hier is het, kom maar binnen." zei de leeftijdsgenoot terwijl hij een deur opende.

De kamer was net zo klein als diegene die ze net had gezien, maar ze was iets anders van vorm. En er stond zoveel binnen dat zelfs een kanarie het er krap zou hebben gevonden. De leeftijdsgenoot moest over een koelbox stappen (vol biertjes, weinig verbazend) om bij zijn bureau te komen. Jessie stootte haar teen eraan en hield zich vast aan de arm van de leeftijdsgenoot, om niet te vallen

Echt op de grond vallen was niet mogelijk in die kamer.

Maar ze kon wel met haar billen in de papiermand belanden.

Of haar hoofd stoten aan de rand van het bed vlak naast zijn bureau.

"Lekker knus hier." zei Jessie, de arm van de leeftijdsgenoot loslatend.

Het rook er intens naar jongeman, en de ramen moesten nodig een keertje open. Maar daar maakte Jessie liever geen opmerking over. Ze wilde hem niet nerveus doen voelen. En ze had beloofd om niet op de rommel te letten. Geurtjes behoorden daar ook toe, naar haar mening. In plaats van voor te stellen dat hij het raam even open zette, stapte ze over enkele studieboeken tot aan het bed.

Haar schoen schoof uit terwijl ze dat deed.

Dus boog ze voorover en deed hem weer aan haar voet.

Hoelang was het al geleden sinds ze voor het laatst naar een atletiektraining was geweest? Zeker vijf maanden! Het deed haar plezier dat ze nog steeds met haar handen tot bij de grond kon (of in dit geval haar voeten) zonder door haar knieën te gaan. Al stroomde er wel nogal veel bloed naar haar hoofd, en ze moest even tegen het bureau aanleunen toen ze weer rechtop stond.

"Even een duizeling, sorry." zei ze glimlachend.

"Jij sport wel wat zeker?" vroeg de leeftijdsgenoot.

"Vroeger wel." zei Jessie. "Ik deed drie keer op de week atletiek. En dan ging ik meestal nog één of twee keer zwemmen met de vriendinnen. Maar de laatste tijd is het minder. Tegenwoordig is mijn sport op mijn rug liggen. Met een boek boven mijn hoofd. Niet zo goed voor mij. Als er nog meer kilo's bij komen, dan kan ik nieuwe kleren gaan kopen. Of ik moet kleedjes dragen die een beetje mee rekken. Ik heb zelfs al een pyjama moeten wegdoen, omdat de broek te veel begon te spannen."

"Je ziet er nochtans nog goed uit." zei de leeftijdsgenoot.

"Kun je hier ergens in de buurt zo van die kleine bedden kopen?" vroeg Jessie.

"Dat is geen klein bed." zei de leeftijdsgenoot. "Gewoon een normaal eenpersoonsbed."

"Nee, dat denk ik echt niet." zei Jessie. "Een normaal bed past volgens mij niet in deze kamer."

De leeftijdsgenoot stapte over de boeken en kwam bij haar staan, terwijl Jessie het bed aandachtig in zich opnam. Het was niet opgemaakt, dus nam ze de lakens en sloeg ze naar het hoofdeinde toe. Niet echt netjes opgemaakt zo, maar beter dan daarnet. Ze wipte op het bed en legde zich op haar rug, waarna ze haar armen boven haar hoofd strekte om de grootte van het bed te schatten. Haar bloes kwam omhoog en ontblootte haar navel. Ze kromde haar onderrug en strekte zich nog iets verder uit.

"Oké." zei ze, helemaal uitgestrekt. "Misschien is het toch een normaal bed."

"Dat zei ik al." zei de leeftijdsgenoot, zich naast haar op het bed leggend.

Jessie schrok, zette zich snel rechtop en keek de leeftijdsgenoot aan.

"Euh." zei ze, naar het raam opschuivend. "Dit is een beetje raar."

"Ben je nog maagd?" vroeg de leeftijdsgenoot voorzichtig.

"Euh, nee." zei Jessie. "Maar waarom doet dat er toe?"

"Nee, het doet er niet toe." zei de leeftijdsgenoot.

Jessie kroop snel over hem heen, voor de situatie verder uit de hand liep. De leeftijdsgenoot begreep haar vluchtpoging (over hem heen) echter anders, en legde zijn beide handen op haar billen. Jessie dook van het bed af. Belandde tegen de stapel studieboeken. Krabbelde recht. Stootte haar hoofd zo hard tegen het bureau dat de tas thee die erop stond, opsprong en omviel.

"Jeeeeeezes! riep ze uit, met tranen in haar ogen.

De leeftijdsgenoot wilde haar recht helpen, maar Jessie haastte zich snel bij hem vandaan. Ze stootte dit keer niet alleen haar teen maar haar hele rechter voet tegen de koelbox. Die schoof vooruit en smakte met een klap tegen de half openstaande kamerdeur. Enkele bierflesjes vielen eruit (ze waren nogal hoog opgestapeld) en Jessie moest erover springen om niet te vallen.

"Wat?" riep de leeftijdsgenoot haar na. "Wat krijg jij nu ineens!"

Hoofdstuk 3

Het was betrekkelijk kalm in de cafetaria van het universiteitsgebouw. Slechts een derde van de stoelen was bezet, en de ene dame die instond voor de bediening aan de toog, was druk in de weer met zichzelf en een tas koffie te fotograferen. Jessie vond er evengoed een veilige haven waar ze op adem kon komen en ze vond er bovendien een luisterbereide oor, om haar beklag tegen te doen.

Het luisterbereid oor heette Annelies, en ze was net als Jessie op zoek naar een kot.

Ook zij was aanvankelijk van zin geweest om met haar vriendinnen te komen, maar aangezien dat in het water was gevallen, had ze de onderneming samen met haar vader aangevat. Annelies was zo blond als ze kwamen, maar haar vader had kort zwart haar. En hij kwam in een maatpak dat deed denken dat zijn dochter hem maar net vanachter zijn bankiersbureau had weggetrokken.

Het was een stuurse en zwijgzame man, dus Jessie vond zijn aanwezigheid niet storend.

Eén verkeerde opmerking van zijnentwege had haar doen ophouden met vertellen, maar zolang hij van zijn koffie dronk en niets zei, vertelde ze ongegeneerd verder aan Annelies wat er was gebeurd. Af en toe blikte ze opzij naar de vader, en glimlachte even naar hem. Soms zei ze een paar woorden tegen hem zodat hij zich niet uitgesloten voelde. Of slecht op zijn gemak, met twee jonge meiden aan tafel.

Tenslotte was hij zo vriendelijk om haar koffie te betalen.

Annelies luisterde naar het verhaal en knikte.

En haar frons werd stilaan dieper.

Uiteindelijk stond de vader recht om een tweede tas koffie te halen. Annelies zei dat ze niets meer hoefde, maar Jessie nam zijn aanbod voor een tweede tas aan. Ze tastte meteen in haar handtas, om geld te nemen zodat ze hem kon betalen. Ze kon niet verwachten dat hij ook de tweede betaalde.

"Laat zitten." zei de vader op een erg mannelijke, geruststellende toon.

"Oké, bedankt!" zei Jessie, en ze raakte zijn arm even aan voor hij vertrok.

"Ik ben blij dat ik jou ben tegengekomen." zei ze dan tegen Annelies.

"Dat begrijp ik." zei de blonde meid fronsend. "En als je wilt dan mag je met ons meekomen, zodat je niet alleen op zoek moet. Maar dan moet ik eerst wel even twee dingen tegen je zeggen." Ze zuchtte en keek Jessie een moment nadenkend aan, alsof ze haar woorden wikte en woog. "Oké, eerst en vooral heb je verschrikkelijke vriendinnen. Doe jezelf een plezier, en dump ze!"

"Wat?" zei Jessie, compleet van haar stuk gebracht.

"Ik meen het." zei Annelies. "Dump die trutten."

"Maar je kent ze niet eens!" riep Jessie uit.

"Het is hun schuld dat je de verkeerde mannen lijkt aan te trekken." zei Annelies, en voor Jessie kon reageren, hief ze haar hand ten teken dat ze moest zwijgen. "Ze hadden je jaren geleden moeten waarschuwen en je een heleboel gedoe besparen. Als een van mijn vriendinnen zo deed, en ik kwam het nadien te weten, dan trok ik haar haren uit. Serieus, denk er maar een keer over na. Het is echt compleet hun schuld dat je hier nu als een zielig hondje zit te jammeren."

Jessies opende haar mond maar was te geschokt om iets te zeggen.

"Ten tweede." zei Annelies, nadat ze over haar schouder had gekeken. Ze leunde wat naar voren om te spreken, en dempte haar stem. "Als je nog één keer met mijn pa flirt, dan trek ik je kop van je lijf en steek hem in je kont. En dan steek ik je in brand met mijn aansteker. Het is maar dat je het weet."

"Ik flirtte helemaal niet met je pa!" riep Jessie uit.

"Meid!" zei Annelies. "Je flirtte zelfs met mij, en je hebt niets door!"

Jessie wilde spreken, maar de woorden stokten in haar keel.

Een paar momenten zat ze fronsend na te denken.

Dan sloeg ze aan hand voor haar mond.

En begon verschrikkelijk te blozen.

"Serieus." zei Annelies. "Dump je vriendinnen!"

© BJÖRN PEETERS Dit kortverhaal maakt deel uit van de OP KOT reeks van Peeters Bjorn en wordt gratis aangeboden aan de bezoekers van iKot.be. Alle personages, plaatsen en gebeurtenissen in dit kortverhaal zijn fictief; elke gelijkenis met echte personen, plaatsen en gebeurtenissen is toevallig. Alle rechten voorbehouden.