menu

Kot verhalen met Björn Peeters

Verbaas jezelf over de hilarische belevenissen van vijf studenten die hun eerste kot zoeken

Per 1 mei is iKot.be een samenwerking gestart met Björn Peeters. Björn Peeters heeft meer dan honderd boeken en kortverhalen in uiteenlopende genres geschreven. Tot zijn meest bekende werk behoren o.a. de Fantasy reeks Ictiluni, de Hartendiefjes serie en de Op Kot serie. De komende weken zullen wij gratis 5 kot-verhalen aanbieden op deze pagina, én Björn Peeters klapt uit de biecht over zijn eigen kot-ervaringen. Hieronder het eerste verhaal van Björn zijn eigen kot-avonturen:

Gewaarschuwd

Hoofdstuk 1

Het was heet in de treinwagon, maar Lani hield haar armen voor haar borst gevouwen. Als ze thuis in haar kamer was geweest, dan had ze haar armen naast zich uitgespreid, en haar benen zo ver van elkaar gespreid als haar rok toeliet. Alleen maar om toe te laten dat het zuchtje frisse lucht dat er was elk beetje van haar huid kon bereiken.

Maar ze zat niet in haar kamer.

Ze zat in een overvolle trein, en dus hield ze haar armen voor haar borst gekruist, zodat verdwaalde blikken niet zomaar kamp konden opslaan op haar heel aanwezige borsten. En ze hield haar benen dicht tegen elkaar aan gedrukt, zodat niemand in de verleiding kon komen een blik onder haar (veel te korte, besefte ze nu) zomerrok te werpen.

Die veel te warm geklede man met die krant had al meermaals haar kant uit gekeken.

En die twee mannen met hun mouwloze shirts, keken ook af en toe haar kant uit.

De dame met het hijgende hondje op haar schoot, had haar ook al opgemerkt.

Lina deed haar best om door het raam naar buiten te staren en niemand te zien, maar kon het niet laten om elke drie tellen over haar deels ontblote schouder naar de andere treinreizigers te kijken. Ze wist dat ze dat beter niet deed. Haar vader had haar voor ze vertrok een kus op haar wang én een laatste goede raad gegeven: let niet op wat andere mensen doen. Probeer een boek te lezen onderweg, en besteed niet te veel aandacht aan wat er allemaal om je heen gebeurt, had hij gezegd. Lina dacht aan hem, toen ze weer over haar schouder blikte en de man met de krant in de gaten hield. Haar vader dacht vast dat ze een echte sukkel was. Niet eens in staat om zichzelf voor vijf minuten te beheersen. En hij had gelijk. Als hij hoorde wat ze nu weer deed, en dacht dat ze een sukkel was, dan had hij overschot van gelijk.

Lina fixeerde haar blik op de man met de krant, en plots keek hij op.

De krant in zijn handen kraakte toen hij een bladzijde omsloeg.

Die glimlach van hem... Lina wist wel waar hij nu aan dacht.

Hij dacht vast: "Die meid wil ik wel eens voorover buigen."

Of iets in die zin. Iets dat hij niet luidop durfde zeggen.

Lina hield haar armen nog strakker tegen haar borst.

Haar blik flitste naar de twee jongemannen met mouwloze shirts, die onderuitgezakt op de bank en met biertjes in hun hand zaten te praten. Linde kon hun bier ruiken en werd er wat misselijk door. Toen ze de laatste keer zo'n blikje goedkoop bier achterover had geslagen, was ze zo gewelddadig over haar nek gegaan dat ze een prullenmand had afgebroken. Was dat niet de date van de eeuw! Hoe het kon dat Daan daarna nog steeds met haar naar bed wilde, had ze toen niet begrepen. En nu, maanden later, was het nog steeds een mysterie voor haar. Misschien waren het haar borsten. Die kregen altijd veel aandacht, dus dat zou wel de reden zijn dat hij haar nu nog steeds bleef bellen.

Hoe vaak moest ze hem duidelijk maken dat ze niet met hem wilde... eender wat doen.

Het idee dat hij had staan toekijken terwijl ze over haar nek ging, was echt onverdraaglijk.

Hem haar borsten tonen, in die altijd hete zolderkamer van hem? Hem toelaten om met zijn vingers over haar tepels te strelen... het idee wond haar op, en maakte haar ziek. Voor hem zou ze altijd het meisje zijn dat brullend als een neushoorn over haar nek was gegaan na één enkel biertje. Al had ze tien tieten en benen als een giraf (die ze niet had; ze was eerder compact en handzaam) dan zou ze nog altijd dat meisje zijn dat de prullenmand van de kassière aan het loket van de cinema om zeep had geholpen.

"Heet he!" hoorde Lina plots, en ze ontwaakte met een schok uit haar gedachten.

Het was een van de jongemannen met mouwloze shirts - de ene met een heel licht baardje. Maar hij was niet de enige die haar aankeek. Die andere keek haar ook aan, alsof ze beiden wachten tot ze iets zou zeggen. De man met de krant blikte ook haar kant uit. En de dame met het hijgerige hondje hield haar in de gaten uit haar ooghoeken, daar was Lina zeker van. Wat een slet, dacht ze vast. Het kind is amper van de middelbare schoolbanken en ze loopt erbij alsof ze elke man het hoofd op hol wil brengen. Dat het zo heet is, hoeft nog niet te betekenen dat ze haar tieten moet uitstallen als hardgekookte eieren. Eieren van een struisvogel dan wel. Haar zus had de kippeneitjes van hun moeder geërfd, zij niet. Zou die dame weten dat ze op weg was naar de stad om koten te bezoeken?

Dan dacht ze vast: die wil naar de universiteit om bier te drinken en mannen te verleiden.

Lina wendde snel haar blik af zonder de jongeman met het baardje te antwoorden.

En ze draaide zich, zo goed als ze kon op haar krappe plaats bij het raam, met haar rug naar de twee mannen toe. De man zei iets dat ze niet verstond, en waarvan ze niet durfde te raden of hij het tegen haar had of tegen zijn vriend. De andere man lachte en Lina kroop in elkaar, proberend om helemaal niemand aan te kijken. Ze hoorde het kraken van de krant boven het denderen van de trein, en ze rook het bier en het zweet van de mannen boven het parfum van de dame met het hijgende hondje. Iedereen zat nu naar haar te kijken, daar was ze zeker van. Hoe ze straks langs hen heen moest zien te komen zonder zich dood te schamen, wist ze niet. Misschien moest ze maar meteen opstaan en in het halletje wachten tot de trein tot stilstand kwam. Misschien bespaarde ze zichzelf dan verder vernedering.

Lina nam haar handtas van de grond, en stond met een ruk recht van de bank.

Een kort moment, toen ze haar ene arm moest uitsteken om haar tas te nemen en de andere nodig had om zichzelf in evenwicht te houden aan het bagagerek boven haar, waren haar borsten in volle glorie te zien onder haar bloes (die veel te aansluitend was, besefte ze nu). De jongemannen keken naar haar op en de man met de krant wachtte met het omslaan van de volgende bladzijde.

"Sorry!" zei Lina, al was ze niet zeker waarom ze dat zei.

Met haar armen weer voor haar borsten gekruist, zette ze een stapje vooruit.

Doordat ze het verste van het gangpad af zat, moest ze langs al die mensen heen stappen. Oplettend dat ze niet tegen hun benen stootte, wat zo goed als onmogelijk was. Haar blik hield ze in elk geval voor de zekerheid op de grond gericht, zodat ze niet per ongeluk oogcontact maakte. De dame met het hondje trok haar voeten al naar achteren, bang dat zij erop zou stappen. En de man met de krant liet die snel op zijn schoot zakken, zodat zij ze niet per ongeluk uit zijn handen zou trekken, als ze haar evenwicht even zou verliezen en om zich heen grijpen. Fuck! Fuck! Fuck! Ze moest maken dat ze daar weg was, voor ze in haar broek plaste door nervositeit. Fuck! Fuck! Ze had een trein later moeten nemen, een waar veel minder mensen op zaten. Hoe lang duurde het nog voor ze in het station aankwamen?

Lina kon zich niet beheersen en waagde een blik op haar horloge.

Net op dat moment schokte de trein bruut heen en weer.

Zwaaiend met haar armen verloor ze haar evenwicht.

En belandde op schoot bij de man met het baardje.

Hoofdstuk 2

Lina plensde wat van het frisse water in haar gezicht, maar het hielp niets om het blozen te stoppen. Het hielp niet dat ze het hele eind vanaf het station had gerend. Ze kon het nog steeds niet geloven, dat ze bij die man op schoot had gezeten. En dat ze niets beter had kunnen bedenken om te doen, dan blozend van zijn schoot afspringen en zich met haar gezicht in haar handen verborgen de wagon uit haasten.

Gelukkig had ze tussen haar vingers gespiekt om te kijken waar ze haar voeten neerzette.

Of ze was misschien nog tegen de deur aangelopen: dan was het helemaal perfect!

Lina keek om zich heen in de kleine toiletruimte van de taverne waar ze binnen was gevlucht. Op het toilet achter haar zat een oud dametje het beste van zichzelf te geven. Lina kon haar horen doorheen de afschilferende houten deur. Ze bedacht zich dat als ze zelf op zo'n toilet zat, ze altijd haar uiterste best deed om ervoor te zorgen dat ze geen geluid maakte. Geen scheetje of spettertje, geen zuchtje of kreuntje of (stel je voor) zoals haar vriendin Annelies deed, een deuntje neuriën. Het oude dametje achter haar op het toilet leek zich echter om niets te bekommeren.

Een luide plons in het water werd gevolgd door een opgelucht: "Daar ben je dan, eindelijk!"

Lina lachte stil in haar hand, en keek dan in de spiegel naar haar vuurrode wangen.

"Kom op meid!" mompelde ze vermanend. "Een nieuwe start! Je gaat op kot!"

Ze trok wat van de handdoekjes uit het toestel links van haar, en droogde haar gezicht. Ze dacht er even over om nog snel naar het toilet te gaan, zodat ze niet hoefde te gaan in het gebouw waar ze hoopte een kot te kunnen huren. De rondleiding zou met meerdere studenten zijn, en iedereen zou het horen als ze moest vragen waar het toilet was. Oh nee, dat was beter van niet. Stel dat ze daar een kot huurde, en ze kwam later die mensen weer tegen in de gang. Dan was ze voor altijd het meisje dat haar plas niet op kon houden tijdens de rondleiding. Of erger, ze dachten misschien dat ze 'de kakrivier' had (zoals haar broer het altijd zo beeldend noemde) en dan was ze voor altijd het meisje met de microbe in haar buik.

"Stop!" zei Lina, en ze wees naar zichzelf in de spiegel. "Stop daarmee, nu meteen!"

"Wie zegt dat daar?" klonk uit het toilethokje, en Lina sperde haar ogen open.

"Sorry!" zei ze, niet wetend wat anders te doen. "Sorry, een misverstand!"

"Even geduld hebben." zei de oude dame. "De laatste komt er aan!"

Lina nam snel haar handtas van de grond, want ze wilde daar niet meer zijn wanneer de oude dame uit haar toilethokje tevoorschijn kwam. Oh die geur! Stond ze daar niet al te lang in? Stel dat de geur van oude-dametjes-spijsvertering nu aan haar kleefde, en straks rook iedereen het? Stel dat ze dachten dat zij het was die zonet voor de medaille was gegaan op het toilet. Of erger, stel dat ze dachten dat ze altijd deze geur had, en vroegen om zeker geen kamer naast de hare te krijgen?

Lina legde haar handen tegen haar hoofd, en drukte hard tegen haar slapen.

"Stop!" mompelde ze tussen op elkaar geklemde tanden. "Stop! Stop! Stop! Stop!"

Die laatste stoppen had ze onbedoeld luidop gezegd, en uit het toilethokje achter haar steeg een erg luide jammerkreet op. Of het nu niet godgeklaagd was, dat ze nu hier ook al niet meer naar het toilet toe kon gaan zonder dat iemand haar opjoeg! Gevolgd door een luide plons, een zucht van opluchting, en het tollen van de rol toiletpapier op de metalen houder.

"Nogmaals sorry!" kreunde Lina. "Allemaal een misverstand!"

Dan keek ze zichzelf streng aan in de spiegel, en hief waarschuwend haar vinger.

"Stop ermee!" vormde ze met haar lippen, dit keer zonder het minste geluid te maken.

Het kleine oponthoud in het toilet had haar kostbare minuten gekost, en ze moest zich haasten om de weg naar het eerste gebouw te zoeken, waar ze hopelijk een kot kon huren (dan hoefde ze niet meer naar al die andere gebouwen te gaan kijken!). De stad vrolijkte haar op met zijn zomerse decoratie, vrolijk gekleurde ijscokraampjes en gespierde mannen met aansluitende shirts. Niet dat ze die laatste durfde aan te kijken als ze het in de gaten hadden, maar ze genoot in stilte van hun verleidelijke lijf, en van het trotse stapje waarmee ze zich doorheen de stad begaven. Het enige dat haar stoorde was de sigarettenrook waar ze op vrijwel elke hoek van de straat mee geconfronteerd werd. Alsof de hoeken voorbehouden waren aan de rokers en de rokers alleen! Het hielp haar niet om als een frisse en schone meid te ruiken.

"Heb ik veel geld bij me?" mompelde Lina, aarzelend voor een parfumwinkel.

Haar handtas onthulde dat ze best wel wat geld bij zich had. Een korte (maar intense) innerlijke strijd later stapte ze de roze en wit verlichte winkel binnen. Even later kwam ze weer buiten met een flesje van het dure spul in haar hand (ze had het goedkope spul niet aan de kassierster durven overhandigen, uit schaamte voor wat die zou denken). Ze rook nu alsof ze meer geld aan parfum kon besteden dan eigenlijk het geval was. Dus het was maar te hopen dat niemand zou verwachten dat ze altijd zo rook, of ze zat met een probleem... een probleem waar ze vast het hele schooljaar...

"Nee!" zei Lina, zo luid dat verschillende passanten naar haar omkeken.

"Nu is het echt genoeg!" zei ze ondanks de blikken, en ze stampte met haar voet op de stenen.

Om zichzelf te straffen kneep ze zichzelf twee blauwe plekken in haar linkerarm, en dan stapte ze zo snel als ze kon verder. Onderweg (hoewel het niet ver meer stappen was) moest ze zichzelf nog meermaals pijn doen, omdat ze maar bleef denken aan wat de anderen zouden denken als ze te laat arriveerde. Vlak voor ze op de bel van het grote grijze gebouw drukte, moest ze zichzelf zelfs een trap tegen de enkel geven omdat ze bijna weer wegrende, bang dat ze bij het verkeerde gebouw had aangebeld.

Om te voorkomen dat ze een kreetje van pijn slaakte, moest ze op haar lip bijten.

Maar de drang om weg te rennen en terug naar huis te keren, was toch even verdwenen.

Lichamelijke straffen waren niet de beste manier om zichzelf in de pas te doen lopen, en ze hoorde de stem van haar vader, die haar smeekte om zoiets nooit meer te doen. In plaats van de jongeman met de stomme T-shirt (er stond 'I Love Tit- Tit- Titties!' op, zag ze nadien) die de deur opende, zag ze haar vader die met die bezorgde ogen van hem naar haar zat te kijken vanop de sofa. Wat zou hij van haar denken als hij wist dat ze zichzelf net had geknepen en geschopt? Nee! Nee! Nee! Nee niet dat weer! Fuck, nu zou ze zich daar weer zorgen om lopen te maken! Fuck nee! Niet nu! Dit was haar nieuwe start! Nee!

Om zichzelf onder controle te krijgen, sloot ze even haar ogen en ademde diep in.

"Eeuh." zei de jongeman met de iets te eerlijke T-shirt. "Alles oké of zo?"

"Ja!" zei Lina en ze opende haar ogen weer, proberend te glimlachen.

Ze zag dat de jongeman tegen haar borsten aan het praten was.

En wist niets beter te doen, dan blozend haar armen weer voor haar borst te kruisen.

De jongeman liet haar binnen en slenterde voor haar uit door de slecht verlicht inkomhal. In totaal waren er zeventien kamers in het gebouw, vertelde hij zonder naar haar om te kijken. Er waren er maar een stuk of vijf of tien te huur. Helemaal zeker was hij niet maar het waren er zeker een aantal. Lina ging achter hem aan de houten trap op (beneden waren alle kamers al verhuurd, zei de jongeman) en zag dat de onderkant van zijn hemd in zijn onderbroek was gepropt. Ze zag dit omdat hij de moeite niet genomen had om zijn short hoger dan halfweg zijn onderbroek op te trekken. Misschien omdat hij dan beter aan zijn kont kon krabben, wat hij driemaal deed voor ze bovenaan de trap kwamen.

Lina haatte zichzelf omdat ze niet durfde weg te kijken als hij dat deed.

Maar stel dat hij net dan omkeek; dan dacht hij vast dat ze een deftig trutje was.

Had ze misschien niet haar beste schoenen moeten aantrekken? Die waren tenslotte zo duur.

De anderen in het huis waren vast niet zo rijk als haar vader en hadden misschien niet zulke kleren.

Bovenaan de trap bleef Lina staan en klemde haar handen om de trapleuning; zo hard dat haar nagels bijna in het hout boorden en haar vingers er pijn door deden. Ze liet echter weer los toen haar gids zich omdraaide en weer een blik op haar borsten wierp. Of keek hij naar haar handen? Ze was niet zeker en wilde er niet over nadenken tot het haar helemaal gek maakte. De jongeman stapte een gang door, die zich langsheen verschillende gesloten deuren uitstrekte, en Lina rikketikte snel achter hem aan.

Deed het tikken van haar hakken haar elitair overkomen, in een studentenhuis?

Of was het net iets dat haar sexy maakte? Misschien wel te sexy, zoals een slet!

De jongeman met het eerlijker dan eerlijke T-shirt voegde zich bij een groepje van twee jongens en drie meisjes, en keek dan achterom, om te kijken waar die laatste meid bleef. Lina stond echter roerloos in de gang en hield haar ogen stijf gesloten. Ze ademde diep in, en diep uit. Dan hief ze in gedachten een waarschuwende vinger naar zichzelf op, en waarschuwde zichzelf dat het nu genoeg was geweest! Jaren en jaren had ze zichzelf miserabel gemaakt door angsten, echte en absurde, uit haar verbeelding te persen, zoals de oude dame in het toilethokje gekruide worsten had uitgeperst. Genoeg nu! Dit was haar kans om een heel nieuwe start te maken, en die kans zou ze grijpen!

"Genoeg!" mompelde Lina tegen zichzelf. "Of de gevolgen zullen naar zijn, ik waarschuw je!"

Zodra ze haar ogen opende, zag ze dat iedereen naar haar keek, en wendde ze haar blik af naar haar netjes aangeklede voeten. Ze zorgde ervoor dat ze de laatste in rij was toen de rondleiding begon, en hield haar armen strak voor haar borsten gekruist. De jongeman met het Tit-Tit-Titties T-shirt toonde hen een kleine keuken die ze met zeven van de zeventien studenten moesten delen. De andere tien hadden op de verdieping boven hen nog een andere keuken. Een meid met blonde staartjes informeerde of er ook een vaatwasmachine was. Een jongen die permanent op iets aan het kauwen was, vroeg of iedereen zijn eigen plaats had in de koelkast, of dat je je vreet zomaar eender waar kwijt mocht. Lina vond het stuk voor stuk goede vragen, maar ze hoorde helaas niet wat het antwoord erop was.

Omdat ze niet wat meer naar voren durfde te dringen, waar ze beter kon horen.

En toen ze uit de keuken vertrokken, dacht ze: "Wat als ik per ongeluk eten van een ander neem?"

Stel dat ze kwaad op haar werden en nadien iets in haar eten deden, uit wraak. Stel dat ze er ziek door werd, of stel dat het iets echt smerigs was. En dat ze nadien een foto daarvan onder haar kamerdeur schoven, nadat ze het allemaal met smaak had opgegeten? Wat zouden ze zoal in haar eten kunnen doen dat echt smerig was. Zou een van de jongens erin durven te urineren? Of een van de meiden? Of zou een van de jongens zichzelf aftrekken en zijn zaad tussen haar spaghettisaus mengen?

Terwijl de anderen de gids volgden, kneep Lina zichzelf zo hard als ze kon in de arm.

"Stop nu toch!" jammerde ze, achter de anderen aan slenterend. "Het is genoeg!"

De slaapkamers die te huur waren, bleken net als de keuken klein maar niet ongerieflijk. Er stond in elke kamer die werd getoond een bed dat er betrekkelijk nieuw uit zag, met een schone matras. Slechts in één kamer zag het bed er oud uit en de matras versleten. De blonde meid met de staartjes vroeg of ze zelf een voorkeur voor kamer konden opgeven, en Lina dacht daarbij: "Je zal wel weer zien, dat ze deze kamer met dat oude bed en die vieze matras aan mij geven, omdat ik te laat ben gekomen. Of anders gewoon omdat ik toch niet durf te zeggen dat ik echt die kamer wil en niet die andere." En toen ze allemaal naar de gedeelde badkamer gingen, dacht ze aan de sloten van de kamerdeuren. Zouden die wel goed zijn, en zou 's nachts niet een van de jongens bij haar in bed kruipen om even in haar slaap met haar te...

"Genoeg!" siste Lina onder haar adem, terwijl ze de blonde meid met de staartje achterna stapte.

In gedachten hief ze nadrukkelijker dan ooit een waarschuwende vinger op naar zichzelf.

De badkamer bestond uit enkele wastafels en drie aparte, ouderwetse douchecabines.

"De deuren kunnen niet echt op slot." zei hun gids met de Titties T-shirt. "Maar als je je slippers of iets anders aan de deur achterlaat, dan weten de anderen dat de douche bezet is. Vroeger logeerden in dit huis enkel jongens, dus de eigenaar dacht niet dat het nodig was om sloten op elke douche te hebben. Je moet niet bang zijn, we komen alleen bij de allerknapste meisjes in de douche kijken."

Hij zei het met een knipoog en de anderen lachten.

Lina deed haar best om te lachen, maar had het plots ontzettend koud.

In gedachten waarschuwde ze zichzelf om er niet aan te denken. Om aan eender wat anders dan aan die douche te denken. Om zichzelf niet in te beelden dat ze in die douche stond, en dat die idioot met zijn stomme T-shirt naar binnen kwam. Maar stel dat hij het echt deed? Stel dat hij bij haar in de douche kwam staan om naar haar borsten te staren. Stel dat hij ze aanraakte, en dat ze niets anders durfde te doen dan doen alsof ze seks met hem wilde, omdat hij haar anders misschien zou dwingen om...

Nee! Niet dat weer! Niet zoals toen ze op sportkamp ging!

Lina kreunde en klemde dan haar tanden hard op elkaar.

"Ik waarschuw je!" zei ze tegen zichzelf, dit keer luidop.

"Eeeuh." zei hun gids, en hij keek haar fronsend aan.

"Niet meer die 'ze gaan mijn tieten zien' angst weer helemaal opnieuw." mompelde Lina, en ze deed haar uiterste best om weer aan de keuken te denken. "Niet iedereen wil je tieten zien, alleen maar omdat ze een maatje groter zijn dan de meeste. En zelfs als iemand ze wil zien, betekent dat nog niet dat ze alles zullen doen om ze te zien te krijgen. Zit er niet zo obsessief over te denken, meid! Komaan, dit is je kans om een nieuwe start te maken. Denk aan iets anders, denk aan iets dat vanmorgen is gebeurd. Denk aan iets dat je vrolijk maakt." mompelde Lina in sneltempo onder haar adem, en dan sloeg ze haar ogen naar de anderen op, en probeerde te glimlachen alsof er niets aan de hand was.

"Sorry." zei ze, zonder echt te weten waarom. "Ik heb slecht geslapen vannacht."

"Mompel je dan altijd tegen jezelf?" vroeg de blonde meid met de staartjes.

"Soms wel, als ik..." begon Lina, maar dan stokten haar woorden plots.

Hadden ze gehoord wat ze aan het mompelen was? Hadden die jongens gehoord dat ze bang was dat iemand haar blote borsten zou zien, zonder dat ze het zelf wilde? Als ze haar hadden gehoord, dan dachten ze nu natuurlijk aan niets anders meer. Ze keken naar haar borsten nu, of niet? Keken ze naar haar borsten, en vroegen ze zich nu af hoe dik die echt waren? Wilden ze weten hoe het voelde, als ze er hun handen op legden en erin knepen? Wat als ze besloten om haar nu opeens te bepotelen.

"OH MY GOD!" riep Lina uit, en de anderen schrokken zich rot.

Ze schrokken nog meer toen Lina haar bloes en bh omhoog trok.

En hen met een knalrood hoofd haar ronde tieten toonde.

Hoofdstuk 3

De houten tafel waar ze haar hoofd op had neergelegd (met een klap!) voelde hard aan. Ze hoorde enkel het zoemen van de koelkast, en dat was prima want ze wilde helemaal niemand zien. Zeker niet een van de mensen aan wie ze zonet haar tieten had getoond. Hopelijk vertrokken ze allemaal naar huis, zodat zij ook naar huis kon vertrekken. Naar huis, niet naar die andere koten.

Ze had een poging gedaan en dat was al iets, of niet?

Het jaar erna kon ze nog eens een poging wagen.

"He." hoorde Lina, maar ze hief haar hoofd niet van de harde tafel.

"He, stoort het als ik me even bij je zet?" klonk het meteen erna, en dan schraapte een stoel over de keukenvloer. Het was de stem van een jongeman, en dat motiveerde Lina niet om op te kijken. "Ik maak me wat zorgen omdat je zo wegrende, dus ik kom even kijken of alles wel oké met je is. Ik zou niet willen dat je straks door een raam springt of zo. Een meid met zulke mooie tieten, dat zou echt zonde zijn."

Lina hief haar hoofd, en zag dat de jongeman haar glimlachend aanstaarde.

"Ik heb jaren geleden al besloten om mezelf niet van kant te maken." zei Lina.

"Goed." zei de jongeman. "Dood door te mooie tieten, is een stomme doodspreuk."

"Probeer je om grappig te zijn?" vroeg Lina, en de grijns van de jongeman werd breder.

"Oké, laat ons dan dit afspreken." zei hij, met pretlichtjes in zijn donkerbruine ogen. "Als jij me zegt wat een meid er in hemelsnaam toe drijft om uit het niets aan wildvreemden haar tieten te tonen als ze niet eens dronken is, dan probeer ik om geen tieten-grapjes meer te maken. Serieus, ik wil weten wat je daarnet plots je tieten deed bovenhalen. Ik ken minstens drie andere meiden die ik graag een keer net dat zou willen zien doen, en ik heb nooit kunnen bedenken hoe ik ze zover krijg. Drinken doen ze niet in die mate dat ze spontaan hun bloes omhoog trekken, dus vertel op meid!"

Lina wees met haar vinger naar de jongeman voor haar.

Haar hoofd zo rood als een peper.

"Niet grappig!" zei ze zacht.

"Kom op!" zei de man.

Lina vroeg zich af waarom hij het wilde weten, en de eerste gedachte die door haar hoofd ging was dat hij haar wilde versieren, zodat hij haar tieten nog een keer kon zien. Met die gedachte nog nagalmend in haar hoofd, wierp ze zich voorover op de tafel en spreidde haar armen naast zich uit. Alsof ze vanaf het plafond naar beneden op de keukentafel was gevallen, na een of ander bizar ongeluk.

"Ik dacht dat mijn angst ervoor zou verdwijnen als ik ze zo confronteerde." mompelde ze.

"En..." vroeg de jongeman, naar haar toe leunend. "Heeft het gewerkt, denk je?"

"Niet eens een beetje..." zei Lina, en ze sloeg haar ogen op naar de man.

"Wel ik ben blij dat je het probeerde." zei de jongeman, en Lina rolde met haar ogen. "Nee serieus ik was er echt blij om." zei de jongeman, met een veel te ernstig gezicht. "Vertel dit niet aan de anderen of ik schaam me dood, maar ik liet net een joekel van een scheet. Zit al dagen met krampen en natuurlijk moest het er net weer op het verkeerde moment uit komen! Maar dan liet jij je tieten op ons los, en toen besteedde natuurlijk niemand meer aandacht aan mijn kleine escapade. Waarvoor dank, mooie meid met bizarre angsten en vreemde manieren om zich daar vanaf te maken."

Gedachten raasden steeds sneller door Lina's hoofd, en ze sprong recht van haar stoel.

Zonder nog een woord te zeggen rende ze naar de deur, maar daar bleef ze staan.

Haar lichaam trilden, terwijl ze dacht aan wat die jongeman van haar wilde.

"Nee..." mompelde ze tegen zichzelf. "Nee, dit keer wordt het anders."

Met de grootste moeite draaide ze zich weer om, en keek de jongeman met de bruine ogen aan. Het kostte haar een moment om haar woorden te vinden, maar ze sprak ze luid en duidelijk. "Na dit korte en totaal gefaalde experiment waarvoor ik me voor eeuwig dood zal schamen." zei ze. "Zweer ik bij hoog en bij laag dat ik nooit meer spontaan mijn tieten zal tonen. Zeker niet aan jou, nadat je zoveel plezier had met die grapjes over mij en mijn tieten. Ik zweer het, je krijgt ze nooit meer te zien!" Lina dacht dat ze in de grond zou wegzinken van schaamte, maar ze sprak verder. "Als je daar mee kan leven... misschien wil je dan samen met mij naar nog een ander kot gaan kijken? Ik moet er nog een paar doen, en denk dat ik misschien minder idiote stunten uithaal, als ik onderweg met iemand kan praten."

De jongeman keek haar aandachtig aan, en knikte dan.

"Oké!" zei hij, rechtstaand. "Zoveel ben ik je nu wel verschuldigd, neem ik aan."

"Geen tieten-grapjes meer onderweg." zei Lina, zich beheersend om haar armen niet te kruisen.

"Goed dan." zei de jongeman, langs haar heen stappend. "Waar wil je het dan wel over hebben?"

"Wat denk jij van deze koten hier?" vroeg Lina, hem de keuken uit volgend. En terwijl de jongeman haar antwoordde, stak ze in gedachten een duim op naar zichzelf.

© BJÖRN PEETERS Dit kortverhaal maakt deel uit van de OP KOT reeks van Peeters Bjorn en wordt gratis aangeboden aan de bezoekers van iKot.be. Alle personages, plaatsen en gebeurtenissen in dit kortverhaal zijn fictief; elke gelijkenis met echte personen, plaatsen en gebeurtenissen is toevallig. Alle rechten voorbehouden.