menu

Kot verhalen met Björn Peeters

Verbaas jezelf over de hilarische belevenissen van vijf studenten die hun eerste kot zoeken

Per 1 mei is iKot.be een samenwerking gestart met Björn Peeters. Björn Peeters heeft meer dan honderd boeken en kortverhalen in uiteenlopende genres geschreven. Tot zijn meest bekende werk behoren o.a. de Fantasy reeks Ictiluni, de Hartendiefjes serie en de Op Kot serie. De komende weken zullen wij gratis 5 kot-verhalen aanbieden op deze pagina, én Björn Peeters klapt uit de biecht over zijn eigen kot-ervaringen. Hieronder het eerste verhaal van Björn zijn eigen kot-avonturen:

Ongehoord

Hoofdstuk 1

De trein denderde tegen hoge snelheid over de sporen, en schudde de pendelaars in de wagon duchtig heen en weer. Een kalende man moest steeds weer zijn haarstukje recht op zijn hoofd zetten, en liet er telkens zijn krant bij vallen. Een kleine deugniet van een jaar of zeven liet een knikker van de ene kant van de wagon naar de andere rollen, en schuifelde er op zijn knieën achteraan. Geen enkel gehoor gevend aan de smeekbeden van zijn moeder. Die kleurde alsmaar roder van schaamte, maar leek zichzelf er niet toe te kunnen brengen om zelf op haar knieën te zakken, en de deugniet vanonder de bank te trekken.

En dan was er de dame die bij het poederen van haar neus, haar rechter oog trof.

Kim en Candy zaten tegenover elkaar aan het uiterste van de wagon, benen en armen over elkaar geslagen, en sloegen het tafereel van menselijk pendelleed fronsend gade. Het idee dat ze vanaf nu elke dag de trein zouden moeten nemen, en deel uitmaken van dit alles, beledigde hun achttienjarige ziel tot in het diepst van diens hoogblonde waardigheid. Hadden ze die ochtend hun benen voor de tweede keer gladgeschoren, enkel om blikken te trekken van een man die er niet in slaagde zijn haarstukje naar behoren op zijn hoofd te kleven? Hadden ze hun beste handtas uitgekozen, alleen maar om ze nu heel de tijd bij zich op schoot te moeten houden, zodat er geen oude-dametjes-poeder op kwam.

"Ik dacht het niet!" zei Candy, op een vraag die haar niet was gesteld.

"Ik dacht het ook niet!" zei Kim, en ze gaven tegelijkertijd een zwiepje aan hun haren.

Het was geen alledaags zicht om twee zussen te zien die zulk een identieke kopie van elkaar waren, en hun medereizigers kon nauwelijks een nieuwsgierige blik worden verweten. Van hun blonde lokken tot hun arrogant neusje en dikke lippen, van hun belastend zware boezem tot de gladgeschoren benen die vanonder hun smalle rokken neerdaalden. Van het gouden enkelbandje tot de dure schoenen met kokette hakjes, ze waren waarlijk elkanders spiegelbeeld. Zo perfect, zo zonder fout, dat je het idee had dat als je een van hen in de arm kneep, de andere een pijnkreetje zou slaken.

Eén detail: ze droegen nooit dezelfde kleur ondergoed.

Maar enkel zijzelf wisten wie welke kleur droeg.

"Als ik alle dagen de trein moet nemen." zei Candy. "Ga ik liever niet studeren."

"En als ik alle dagen de trein moet nemen." zei Kim. "Ga ik ook liever niet studeren."

De man met het haarstukje knikte toen hij dat hoorde, en wilde een heel ander carrièrepad aan de twee meisjes suggereren. Een plotse schok van de trein deed zijn haarstukje echter afvliegen, en dit keer werd het door de luchtstroom in de wagon naar een openstaand raampje gezogen. Terwijl hij het achterna dook, keken Kim en Candy elkaar geschandaliseerd aan, na net bijna de bank af geslingerd te zijn. Ze trokken beide hun rok wat naar beneden, zodat de kleur van hun ondergoed een goed bewaard geheim bleef, en streken dan allebei nerveus hun haren achter hun oren.

"Dit kan toch niet!" zei Candy.

"Nee, dit kan echt niet!" zei Kim, en ze slaakten beide een verontwaardigd kreetje.

Het station maakte amper een betere indruk op de meisjes dan de trein ernaartoe, en ze konden er niet snel genoeg arm in arm weer buiten stappen. Beide waren het er roerend over eens, dat als ze dagelijks die trap met smalle treden moesten nemen, ze hun voeten zouden breken. Tenzij ze natuurlijk hun hoge hakken in de kast lieten staan, en met zoiets als basketschoenen op pad gingen. Die gedachte deed hen een geschokt geluidje slaken, dat menig omstaander nieuwsgierig deed omkijken. En dan was er nog de kwestie van de rok, die ze tegen hun billen moesten drukken telkens ze de trap opgingen, om te voorkomen dat ze kleur bekenden aan elke vent die achter hen stapte.

"Zoiets kan toch echt niet!" zei Candy terwijl ze het plein voor het station overstaken.

"Dat dacht ik net ook." zei Kim. "Met vrouwen wordt gewoon geen rekening gehouden."

"Als het zo zit." zei Candy. "Hoe verwachten ze dan dat alle meisjes naar de universiteit gaan."

"Dat wilde ik net ook zeggen." zei Kim. "Hoe verwachten ze dat meisjes naar de universiteit gaan!"

Er was menig een omstaander die hen hoorde, en daar wel een mening over had, maar niemand waagde het erop om de twee snel stappende meiden aan te klampen. Al waren er wel enkelen die foto's namen, terwijl de twee zusjes zonder besef van dit alles de straat overstaken, en vervolgens bleven staan voor een winkel die boeken verkocht, om te kijken of hun top nog goed zat. De verkoper die achter de toonbank stond te doezelen, keek verbaasd toe terwijl de meisjes hun top goed trokken en hun borsten een kort maar krachtig zetje omhoog gaven. Voordat hij zijn telefoon uit zijn broekzak kon halen om er een foto mee te nemen, tak-takten ze echter alweer energiek verder door de straat.

"Echt waar." zei Candy. "Mensen nemen geen tijd meer om zichzelf op te maken."

"Ja, echt helemaal de waarheid." zei Kim. "Kijk de tieten van die hippie daar eens hangen."

"Echt he!" zei Candy. "Alsof ze allebei een andere kant op willen, is ze haar bh thuis vergeten?"

"Is dit wel de straat die we moeten nemen?" vroeg Kim, nerveus om zich heen kijkend.

"Ja, dit is de straat." zei Candy. "Zie je die toren daar, die boven de kerk uitsteekt?"

"Die hele grote?" vroeg Kim. "Die lijkt alsof het een extra extra large piemel is?"

"Ja, die daar." zei Candy. "Blijf daarnaar kijken oké, want dat is ons doel."

"Oh God." zei Kim. "Ik hoop dat we daar mogen wonen, echt waar."

"Oh God ik ook!" zei Candy. "Ik ben gedegouteerd van die trein."

"Echt waar!" zei Kim. "Straks krijg ik er nog nachtmerries over."

Ze gaven beide een zwiep aan hun lange blonde lokken.

En zeiden in koor: "Hopelijk zijn we er op tijd!"

Hoofdstuk 2

Heel wat studentenkamers bevonden zich in het centrum van de stad, waar bestaande gebouwen werden opgedeeld in kleinere vertrekken. Niet de studententoren in wiens schaduw Kim en Candy stapten. Die was nagelnieuw, en in het schitterende licht van de zon leek hij te blinken. Alsof het beton waaruit hij was rechtgetrokken nog niet helemaal was gedroogd. Een enorme spandoek boven de dubbele deur die de ingang vormde, beloofde betaalbare studentenkamers van hoogstaande kwaliteit.

"Kijk eens hoe groot hij is." zei Candy, haar hoofd zo ver als kon naar achteren houdend.

"Ja dat wilde ik ook net zeggen." zei Kim, naar de hoge top van het gebouw starend.

"Het ziet er nog altijd als een piemel uit." zei Candy. "Extra, extra, extra large."

"Ja, maar wees nu stil." zei Kim. "Straks denken ze dat we seksgeil zijn."

De zussen knikten elkaar ernstig toe, en schreden dan arm in arm door de dubbele deur, die zich geruisloos voor hen opende. Ze kwamen in een hal waar vele, vele brievenbussen in de muur gemetseld waren, en dan schoof er een tweede dubbele deur voor hen open. Een reusachtige man zat op een stoel die eruitzag alsof hij elk moment doormidden kon breken, en staarde hen aan. Op de afgeschenen pet die hij over zijn harige hoofd had getrokken, stond dat hij de bewakingsagent was. Op zijn T-shirt stond dat je maar beter niet met hem solde. Op zijn sokken stond een hond met een frisbee in zijn poot. Wat dat te betekenen had, konden Candy en Kim zich niet inbeelden. Maar ze waren het er roerend over eens dat hij zijn werk wel wat meer serieus mocht nemen. Of dacht hij soms dat hun borsten en benen de rust en orde in het gebouw kwamen verstoren.

"Wat beeld die vent zich in." zei Candy. "We zijn hier wel om serieus te studeren."

"Ja, we zijn achttien en serieus." zei Kim. "Als je wilt staren, zoek ons dan in een café!"

De enorme hal waar ze arm in arm doorheen tak-takten, zou niet misstaan hebben in een hotel of een evenementenhal, behalve dan dat het er ontbrak aan eender welke vorm van decoratie. De zussen hadden in hun hele leven nog nooit iets zo groot en zo leeg gezien. Het maakte hen nerveus en terwijl ze om zich heen keken, stelden ze zichzelf luidop de vraag of het gebouw wel afgewerkt was. Er waren nog tientallen andere mensen in de hal, veelal ouders met hun net volwassen dochters en zonen, en een aantal van hen knikte instemmend bij de vraag van de blonde tweeling. Alsof ze net hadden gevloekt in de kerk, kwam er een deftig dametje naar hen toe gerikketikt. Ze was petieterig, en hoewel ze dankzij haar ontzettend hoge hakken een hele verdieping hoger leek, reikte ze met haar hoofd maar net tot aan de pronte boezem van de tweeling.

"Oh nee nee!" tjilpte het dametje. "Het gebouw is affer dan af, van boven tot onder!"

"Waarom." zei Candy. "Ziet het er dan uit alsof de verf van de muren is gestolen."

"Misschien is dat wel hoe het is." zei Kim. "Met een bewaker zoals die daar."

"Ja." zei Candy. "Die zou beter een lingeriewinkel bewaken dan dit hier."

"Echt waar." zei Kim. "Of een peepshow, met allemaal dikke tieten."

"Wat?" viel Candy verontwaardigd uit. "Zijn mijn tieten te dik?"

"Oh nee!" zei Kim. "Jouw tieten zijn net het goede formaat!"

"Echt waar he." zei Candy. "Die van jou trouwens ook."

Het petieterig vrouwtje schraapte luid haar keel.

"Ja?" vroegen de meisjes in koor.

"Ik zie dat jullie pientere meiden zijn!" zei het dametje, met een brede glimlach. Ze duwde haar overmaatse bril wat verder omhoog op haar neus, en nodige de meisjes uit voor een rondleiding. "Dan kan je zelf oordelen hoe absoluut perfect dit gebouw is." zei ze. "Want ik weet dat pientere meiden zoals jullie het liefst zelf oordelen, in plaats van zich praatjes te laten wijsmaken. Goed voor jullie, want als ik weet wat voor geslepen mensen er rondlopen, dan keert mijn maag om. Kom mee meiden, dan laat ik jullie alles zien, en wees maar lekker kritisch. Kom, laat die andere mensen hier maar wachten tot een van mijn collega's tijd heeft voor hen, dan krijgen jullie lekker een privé rondleiding."

Kim en Candy gaven een zwiep aan hun haar, en keken elkaar ontzet aan

"Wat een aardige dame!" zei Candy, en ze liet haar mond openhangen.

"Echt waar!" zei Kim. "De meest aardigste die ik ooit ontmoette."

Het petieterige dametje leidde hen een lift binnen, die zo klein was dat ze zich er amper met hun drieën in konden wriemelen. De meisjes moesten hun adem inhouden toen de liftdeur sloot, zodat die niet tegen hun borsten zou stoten en weer openschuiven. Het petieterige dametje ging geheel verloren achter hun oncomfortabel tegen elkaar gedrukte lijven. Toen Kim naar de hand van haar zus tastte en per ongeluk het petieterige dametje in de buik kneep, slaakte ze een verontwaardigd kreetje.

"Maar dit kan toch echt niet!" zei ze. "Is de lift gekrompen in de was?"

"Echt waar!" zei Candy. "Het lijkt wel alsof we dikke meisjes zijn!"

"Ja." zei Kim. "Nu weet ik pas hoe dikke meisjes zich voelen."

"Echt waar." zei Candy. "Ik snap dat ze ongelukkig zijn."

Het petieterige dametje schraapte luid haar keel.

"Deze lift." zei ze. "Verbruikt veel minder elektriciteit dan een grote lift, en is dus ecologisch!"

"Maar." zei Candy. "Als er bijna niemand in deze lift past, moet ze dan niet veel vaker op en neer gaan voordat ze iedereen naar zijn juiste verdieping heeft gebracht?" Ze keek haar zus aan, die knikte en zei dat ze precies hetzelfde aan het denken was.

"Maar." zei het dametje. "Het zet studenten wel aan tot nadenken over hun liftgebruik!"

"Ja." zei Candy, en ze keek haar zus ernstig aan. "Nadenken is natuurlijk belangrijk."

"Helemaal mee eens." zei Kim. "Maar je moet wel opletten voor frons rimpels."

"Maar toch niet meiden zoals jullie." zei het dametje vanachter hun ruggen.

"Ze is zo aardig!" zei Candy zacht, en haar mond bleef wat openhangen.

"De aardigste van allemaal!" zei Kim, alsof ze het amper kon geloven.

Ecologische liften stegen blijkbaar ook niet zo snel als de andere soort, want het duurde lang voor ze de juiste verdieping bereikten. Kim en Candy keken nerveus om zich heen toen ze uitstapten, want de gang was amper breder dan de lift zelf, en bovendien helemaal duister. Het petieterige dametje wist waar de lichtschakelaar was en bracht licht in de duisternis, maar niet zoveel als redelijkerwijze verwacht kon worden. Het leek wel alsof slechts een op de drie lampen in de gang aansprong, maar dan zagen de zussen dat dit de enige lampen waren die er hingen. Links en rechts waren deuren, maar een raam viel nergens te bespeuren, zelfs niet helemaal aan het einde van de gang.

"Maar dit kan toch echt niet!" zei Candy. "Het lijkt wel een donker steegje."

"Echt waar!" zei Kim. "En slimme meisjes blijven daar beter uit weg!"

"Ja." zei Candy. "Maar ze zal weer zeggen dat het ecologisch is."

"Dat dacht ik net ook." zei Kim. "Maar het is eco-onlogisch."

"Ja!" zei Candy. "Waarom hoor je dat woord niet vaker?"

Het petieterige vrouwtje schraapte luid haar keel.

"Hoewel het inderdaad ecologisch is." zei ze, zichzelf langs de meiden heen wringend zodat ze hen kon voorgaan. "Heeft het daar niets mee te maken. We hebben ervoor gekozen om de gangen niet veel te helder te verlichten, omdat studenten 's nachts wel eens naar de badkamer toe moeten. En dan doet al dat licht pijn aan de ogen, én je wordt er veel te wakker van! Dankzij deze sfeerverlichting, kunnen studenten hier zonder zorgen 's nachts naar het toilet."

Kim en Candy keken elkaar aan, en legden een hand op hun wang.

"Oh my god!" zei Kim. "Daar had ik niet eens aan gedacht!"

"Nee he!" zei Candy. "Daar dacht ik ook niet eens aan!"

"Dat is zo slim van hen." zei Kim. "En zo attent!"

"Erg attent!" zei Candy. "Dat is vast niet overal."

"Als je dat maar weet!" zei het petieterige vrouwtje, en ze leidde hen verder.

Met een van de sleutels aan een enorme sleutelbos, opende ze een van de kamerdeuren.

"Waar in hemelsnaam." zei Candy tegen haar zus. "Heeft ze die sleutels de hele tijd verstopt?"

"Echt waar!" zei Kim vol bewondering. "Ze is zo klein en strak, en toch kon je ze nergens zien!"

De kamer sloeg beide meisjes met verstomming, omdat ze net zo leeg was als de hal beneden. In het bijzonder alle gebrek aan tafel, stoel en bed trof hen als een kaakslag in het gezicht. Kasten waren er voldoende, wat natuurlijk ook belangrijk was. Kasten links en rechts, overal in de muren. Hun kleren een thuis geven zou vast nog wel lukken, maar waar moesten zij dan slapen? Op de grond, alsof ze een of ander studentendier waren? Dat was onaanvaardbaar! Beide meisjes staarden elkaar een moment vol stomme verbazing aan, en keerden zich dan tegelijkertijd naar het petieterige vrouwtje.

"Er staat niet eens een bed!" zeiden ze in koor. "Er is niet eens plaats voor!"

"Dat merken jullie goed op!" zei het petieterige dametje. "Maar kijk hier eens!"

Ze trok de grootste van de muurkasten open, en sprong achteruit. Er viel een bed naar beneden en het vulde zoveel van de kamer, dat het petieterige dametje er bovenop moest kruipen, als ze niet in een hoek gedrukt wilde staan. Dat vond ze zo te zien niet vervelend, want daardoor was ze bijna net zo groot als Kim en Candy. Die keken geschrokken naar hun tenen die, zoals normaal was bij dit zomerse weer, uit hun open schoenen kwamen piepen. Het scheelde maar een haar of het neervallende bed had ze een eindje ingekort, en hun hart sloeg heel wat sneller dan fijn te noemen was.

Ze keken beide op naar het petieterige dametje op het bed.

"Maar dit kan toch echt niet!" zeiden ze in koor. "Deze kamer is te klein!"

"Helemaal niet." zei het dametje, met haar gebalde vuisten zelfzeker op de heupen.

"Wacht even!" zei Kim. "Als u nu zegt dat dit ecologisch is, dan vertrek ik hier meteen!"

"Dat dacht ik net ook!" zei Candy. "Ik sorteer al plastic, maar wil niet in een doosje wonen!"

"En." zei Kim, voor het petieterige vrouwtje kon spreken. "Dit is niet voor nachtelijk comfort!"

"Helemaal niet!" zei Candy. "Als ik hierin seks lig te hebben, bonkt mijn kop tegen de muren!"

"En de mijne dus ook!" zei Kim, en ze keek alsof ze het al kon voelen. "Dit is echt te klein!"

De zussen keerden hun rug naar het dametje, dat bezorgd van het bed afsprong en hen de kamer uit volgde. Met hun lange benen waren de zussen heel wat sneller, maar het dametje sloeg erin hen te onderscheppen voor ze de lift bereikten. Ze overtuigde hen om tenminste de badkamer te bekijken, en de keuken, en pas daarna hun oordeel te vellen. Tenslotte, zei ze, was het verkeerd om een oordeel te vellen voor je het hele plaatje had. Meer zelfs, het was onbeleefd.

"En ik weet zeker." zei het dametje. "Dat meiden zoals jullie beter zijn opgevoed."

"Dat is zo." zei Candy, en ze keek haar zus aan. "Papa zegt: altijd beleefd zijn."

"Dat dacht ik dus ook net." zei Kim. "En papa heeft soms ook wel gelijk."

"Goed." zeiden ze in koor tegen het dametje. "Een allerlaatste kans."

Het dametje rikketikte hen voor tot aan het einde van de gang, waar een deur was met daarop een zwart met wit pictogram van een man die zich aan het wassen was. De vrouw haalde haar sleutels weer tevoorschijn, en schudde haar hoofd toen Candy haar erop wees dat dit de badkamer voor enkel de mannen was. Kim knikte dat haar zus gelijk had, en ze wezen beiden naar het pictogram.

"Dat is louter decoratief." zei het dametje. "Het is hier volstrekt genderneutraal!"

"Ik weet niet." zei Candy. "Ik ben niet gewend aan jongens in mijn douche."

"Nee dat spreekt voor zich." zei Kim. "Je bent dan ook geen geile slet!"

"Nee." zei Candy. "Maar het is wel normaal dat je soms geil bent."

"Ja." zei Kim. "Maar daarom hoeft het nog niet in de douche."

"Echt waar." zei Candy. "De badkamer is trouwens bezet."

"Ja." zei Kim. "Ik hoor ook water stromen, dus bezet."

"Het is oké." zei het dametje. "We gaan niet de douche zelf in."

Dat hoefde ook niet, want de deur naar de ene douche stond wagenwijd open. Een meid zonder kleren stond met haar borsten platgedrukt tegen de tegels, en werd langs achter bereden door een vent met weelderige haardossen en handen zo groot als berenpoten. Noch de meid die tegen de tegels werd gedrukt, noch de man die van katoen gaf tegen haar kont, merkten dat ze toeschouwers hadden, en ze gingen vrolijk verder met hun nummertje. Het petieterige vrouwtje sloot daarom snel de deur, en keek nerveus naar de Kim en Candy, die met open mond naar elkaar keken.

"Dat kan toch echt niet!" zeiden ze tegelijkertijd.

"Zoals je ziet." probeerde het dametje. "Hebben we de douches extra ruim gemaakt, zodat je niet in je bed seks hoeft te hebben, wat toch altijd weer een wasje uitspaart! Heb ik trouwens al gezegd dat er in de kelder van het gebouw een wassalon is waar je tegen een klein prijsje kan wassen?"

Hoofdstuk 3

Kim en Candy haastten zich met grote passen doorheen het stadscentrum, uitkijkend naar borden die aangaven dat er kamers te huur waren. Ze waren niet de enige studentes die er rondliepen, en gelijk dat ze allemaal hadden. Geen enkele beschaafde meid hoorde een kamer te huren in die boven de stad uitstekende betonnen piemel, zolang er ook maar één vrije kamer in het centrum was.

"Werkelijk alles is beter dan dat!" zei Kim, om zich heen kijkend.

"Dat vind ik dus ook." zei Candy. "Jij zegt het altijd zo goed."

"Ik bedoel maar." zei Kim. "Er was veel op het randje af."

"Absoluut!" zei Candy. "Ik was al aan het twijfelen."

"Maar dat." zei Kim. "Dat slaat toch echt alles!"

"Uhu." zei Candy. "Je moet maar durven!"

"Oh absoluut." zei Kim. "Ik dacht echt meteen aan mama!"

"Jij dus ook!" zei Candy, en ze nam haar zus steviger bij de arm.

"Ja, ik zag haar echt zo voor me staan." zei Kim. "En ik hoorde zo haar stem!"

'Echt, ik ook!" zei Candy. "Het klonk echt compleet helemaal alsof het mama was."

"Alle studenten..." zei Kim, het petieterige vrouwtje imiterend. "Moeten om elf uur binnen zijn."

"Echt, dat is precies hoe ze het zei!" riep Candy. "Een avondklok? Dan is het bijna net zoals thuis!"

"Dat kan toch echt niet!" zeiden de meisjes in koor, en ze stapten met grote verontwaardiging arm in arm de volgende zijstraat in.

© BJÖRN PEETERS Dit kortverhaal maakt deel uit van de OP KOT reeks van Peeters Bjorn en wordt gratis aangeboden aan de bezoekers van iKot.be. Alle personages, plaatsen en gebeurtenissen in dit kortverhaal zijn fictief; elke gelijkenis met echte personen, plaatsen en gebeurtenissen is toevallig. Alle rechten voorbehouden.