menu

Kot verhalen met Björn Peeters

Verbaas jezelf over de hilarische belevenissen van vijf studenten die hun eerste kot zoeken

Per 1 mei is iKot.be een samenwerking gestart met Björn Peeters. Björn Peeters heeft meer dan honderd boeken en kortverhalen in uiteenlopende genres geschreven. Tot zijn meest bekende werk behoren o.a. de Fantasy reeks Ictiluni, de Hartendiefjes serie en de Op Kot serie. De komende weken zullen wij gratis 5 kot-verhalen aanbieden op deze pagina, én Björn Peeters klapt uit de biecht over zijn eigen kot-ervaringen. Hieronder het eerste verhaal van Björn zijn eigen kot-avonturen:

Auteur op Kot

Op kot zitten inspireerde deze auteur om een humorreeks over vijf vriendinnen en hun doldwaas kotleven te schrijven. Maar was het kotleven van de auteur zelf ook zo hilarisch, of ging het er net iets anders aan toe? Peeters Bjorn, auteur van de Op Kot Met Jentel boeken, vertelt over zijn eigen tijd als kotstudent.

Op kot gaan is een avontuur. Eens je op kot zit, is het leven een aaneenschakeling van doldwaze toestanden. Je leert er een heleboel mensen kennen en vormt onverwachte maar onsterfelijke vriendschappen. Als het meezit ontmoet je ook nog even de liefde van je leven. Dat is hoe ik mezelf het leven op kot altijd heb voorgesteld. Toen ik jaren later de Op Kot Met Jentel boeken schreef, was dit nog steeds mijn ideaalbeeld van een leven op kot. De avonturen van Jentel en haar vriendinnen bestaan vijf boeken lang uit vriendschap, hilarische toestanden en niet altijd succesvolle pogingen tot romantiek.

Was mijn eigen leven op kot ook zo?

Wel...

Om te beginnen startte mijn leven op kot niet zoals voor veel studenten. Ik had al een bachelor diploma orthopedagogie op zak. Dat had ik behaald door met de trein naar Antwerpen te sporen. Ik had ook al een vaste vriendin (met wie ik jaren later zou trouwen). Dus waarom dan nog op kot gaan? Om makkelijker van het ene feest naar het andere te waggelen en andere studenten met mijn dronken danskunsten te verblijden? Ik was een eerder verlegen jongen, die zijn neus vaker in een boek dan een bierglas stak. De keren dat ik had gedanst kon je op één hand tellen.

Op kot gaan om te studeren?

Natuurlijk!

Ik wilde een masterdiploma! Dus ik moest op kot om te studeren! Hoewel, ik had mijn diploma aan de hogeschool toch ook behaald zonder op kot te gaan. Dit keer moest ik naar Leuven, maar dat was niet zoveel langer op de trein zitten dan toen ik naar Antwerpen moest. Zou ik echt beter kunnen studeren als ik op kot zat? Dat was zo wel ongeveer wat ik mijn ouders vertelde. De waarheid? Ik denk dat ik toch vooral uitkeek naar jaren van hilarische avonturen. Oké, tot dan toe was ik eerder geneigd geweest om mijn avonturen in een goed boek te zoeken. Maar op kot zitten is een kans om nieuwe ervaringen op te doen en een heel nieuwe kant van jezelf te ontdekken, nietwaar?

Of is dat een zin uit een televisiereeks?

Hoe dan ook.

Op kot gaan was voor mij zo'n beetje de heilige graal toen, en halleluja! Ik mocht van mijn ouders op kot. Niet alleen dat, ze zorgden er ook voor dat ik een behoorlijk kot had en van alle nodige comfort voorzien was. Ik kom uit een gezin van werkmensen dus stel je daar geen penthouse bij voor. Maar ik had een schone kamer en alles dat ik nodig had (meer zelfs, ik kreeg een minikoelkast mee). Dus daar ging ik dan, met mijn koffer in de hand. Op kot om hard te studeren voor een extra diploma, en om als het even kon ook een heleboel hilarische avonturen te beleven.

Dat heeft een half jaar geduurd.

Dan zat ik terug thuis.

Mijn kot bevond zich zo'n beetje aan de rand van de stad, dus ik huurde een fiets om mobiel te zijn. Ik schoof aan in een overvolle boekenwinkel om al mijn cursussen te halen. Kreeg het aan de stok met de politie omdat ik met mijn nieuw gehuurd fiets door een éénrichtingstraat reed (in de verkeerde richting dus). Ondanks dat ik behoorlijk wat te eten mee kreeg van thuis (zei ik al dat mijn ouders geweldig goed voor me zorgden?) ontdekte ik een leuke buurtwinkel. De plaats bij uitstek om allerlei ongezonde snacks te kopen (kip in de microgolfoven!) en zo nu en dan leuke mensen te ontmoeten. Ik ging naar de meeste van mijn lessen, en leerde nieuwe mensen kennen. Waaronder een al iets oudere man (vergeleken met mijn prille twintig) die ook in het schakelprogramma zat.

Tijdens een vrij uur nam ik hem eens op sleeptouw de stad in.

Twee mannen en een uur vrijaf, dat leidt recht naar... de babywinkel.

Het zat zo: kerstmis was in aantocht. Ik had een cadeau nodig voor mijn vriendin en ik dacht aan een draagdoek. Je weet wel, het soort dat jonge ouders gebruiken om hun pasgeboren baby in rond te dragen. Vraag me niet waarom ik van alle dingen net dat wilde kopen voor mijn vriendin (die net als ik éénentwintig was). Het leek op dat moment een uitstekend idee. Even terzijde, je had haar gezicht moeten zien toen ze die kerst haar cadeautje opende. Maar dat is een ander verhaal.

Ik dus met mijn klasgenoot de babywinkel binnen.

Een serieuze jongen zijnde, vroeg ik heel serieus aan de dame van die winkel of ze draagdoeken voor baby's verkocht. Ze keek denk ik een beetje verbaasd naar ons, maar ze toonde me wat ze in voorraad had en gaf wat uitleg. Ik luisterde en dacht na. Want ik wilde niet zomaar eender welke. Mijn compagnon stond intussen wat te staan en keek wat rond. Ik ben niet zeker, maar ik denk dat hij zich afvroeg wat hij in hemelsnaam tussen de knuffels en slaapzakken stond te doen tijdens zijn vrij uurtje. Ik kocht een draagzak waar een schattig paar schoentjes bij hoorde, en vertrok als tevreden klant uit de winkel. Samen met mijn klasgenoot, die zeker tien of vijftien jaar ouder was en er in die winkel misschien niet als mijn klasgenoot had uitgezien.

Ik denk dat hij zich op dat moment ook die bedenking maakte.

Op kot zitten had zo zijn charmes.

Ik had dan wel een relatie (en zoals het incident eerder bewijst, een die nogal wat serieuzer was dan je op het eerste zich zou denken.). Maar als een mooie meid mij in de gang passeert en enkel een handdoek draagt, dan schijnt de zon zelfs op een regendag. De gedeelde douches waren niet ideaal, maar ze waren lang niet zo verschrikkelijk als ik ze in het eerste Jentel boek beschrijf. De keuken viel ook best mee, al zou ik niets hebben gegeten dat de grond had aangeraakt. Of op het aanrecht had gelegen zonder dat er een bord tussen zat. Ik zat hoe dan ook vaker op mijn kamer dan in de gedeelde ruimtes. Ik was nog steeds aan de verlegen kant (een uitzondering daargelaten) en had eerder de neiging me terug te trekken in mijn veilige bubbel. Mijn vriendin kwam wel eens op bezoek, en dan bleven we samen in mijn kamer. Dat was leuker dan alleen op mijn kamer zitten. Ik sprak wel af en toe met de buren maar niet bijzonder veel.

Nieuwe mensen leerde ik meestal vlak voor of na de les kennen.

Op een keer aan het einde van een les, kwamen er enkele mooie meiden naar mij toe. Ik was verbaasd. Het bleek geen vergissing te zijn, ze kwamen recht naar mij toe en zetten zich naast me neer. Zelfs daar in de aula scheen plots de zon. Ze wilden mijn hulp bij een bepaald vak. Het was een vak waar ik wel van hield, en daarom stelde ik tijdens de les wel eens een vraag aan de lector. Vandaar dat die meiden mij kenden (ikzelf had geen idee wie zij waren). Waarom wilden ze mijn hulp? Omdat ze de vragen die ik aan de lector stelden niet begrepen. Dus dan moest ik wel heel slim zijn. Dat zeiden ze ook zo tegen mij. En wat als ik nu gewoon stomme vragen stelde, die door niemand goed te begrijpen waren? Dat had ik hen moeten vragen. Het had hen waarschijnlijk aan het lachen gebracht. Maar ik heb hen denk ik wat afgewimpeld. Zoals ik al zei, ik was eerder verlegen.

Wat ik wil zeggen: je weet nooit hoe je nieuwe mensen ontmoet.

Wanneer de kerstperiode eraan kwam versierde ik mijn kot met kleurrijke lichtjes, en ging aan het studeren voor de eerste examens. Tot ik opeens de realisatie had dat de master waarvoor ik studeerde, niet naar de toekomst leidde die ik wilde. Niet dat de master geen mogelijkheden bood. Ik kwam alleen tot de realisatie dat dit niet de koers was die ik wilde varen. Ik heb toen vrij snel de knoop doorgehakt en mijn ouders gezegd dat ik ermee ophield (arme ouders, inderdaad). En het kotleven? Dat was leuk, maar ik had het nu wel zo ongeveer gezien vond ik. Het was fijn om op kot te zitten, maar nu ook weer niet doldwaze hilariteit en alle dagen avontuur fijn.

Dus kwam ik naar huis.

Ik moet toegeven dat ik wel een beetje beschaamd was op dat moment. Ook al had ik er wel een reden voor, het was toch een soort van opgeven. Dus als je denkt dat ik even een afscheidsfeestje gaf en iedereen de reden van mijn vertrek vertelde, wel dan vergis je je. Ik vertrok als een dief in de nacht. Toen mijn kotgenoten terugkeerden na de kerstvakantie was mijn kamer leeg, alsof er nooit iemand was geweest. Geen briefje aan de deur om te verklaren wat er was gebeurd.

Helemaal niets.

Maanden later kreeg ik telefoon van een vriendin die ik al enkele jaren kende. Zij zat ook op kot in Leuven. Om mij te verrassen voor mijn verjaardag kwam ze even op bezoek op mijn kot. Ik bleek niet thuis te zijn. Dus klopte ze op de deur van de kamer ernaast, maar mijn buurvrouw kon alleen zeggen dat ik verdwenen was. Ze had me al maanden niet meer gezien. Ze wist niet waar ik naartoe was, laat staan waarom. Met als gevolg het telefoontje van de vriendin. Ik denk dat ik haar iets zei in de zin van: "Oh ja moest ik je nog vertellen. En mijn buurvrouw en andere kotgenoten? Die zijn voor zover ik weet nooit te weten gekomen wat er met mij is gebeurd. Als iemand van hen meeleest en de situatie herkend; mijn excuses, en nu weet je hoe het zit!

Dat is intussen meer dan tien jaar geleden.

Het meisje dat ik met kerst een draagdoek cadeau deed is nu mijn vrouw (Dus toch niet zo'n slecht kerstcadeau, nietwaar?). Ik ben na nog wat omzwervingen als auteur aan de slag gegaan en dat ligt me stukken beter! De uren die ik niet aan schrijven besteed die besteed ik veelal aan onze kinderen. Ik heb nooit mijn master behaald. Achteraf bekeken was de plaat poetsen voor mij de juiste beslissing. Niet dat ik iemand anders zomaar zou aanraden om te stoppen met studeren, maar voor mij was het de juiste beslissing. Mijn pad is dat van de kunsten, zo simpel is het.

Heb ik spijt dat ik dat half jaar op kot heb gezeten?

No way!

Het was een ervaring, en elke ervaring vormt je tot de persoon die je bent. Ik heb geen spijt dat ik dat half jaar op kot ben gegaan, ook al leidde de studie tot niets. Als auteur is dat half jaar op kot me trouwens goed van pas gekomen. Jentel en haar vriendinnen beleven veel meer avonturen dan ik ooit beleefde, en hun hechte vriendschap is niet iets dat ik op kot heb ervaren (kan ook moeilijk, als je zo snel de benen neemt). Maar de indeling van Jentels eerste kot, lijkt verdacht veel op de mijne. Net zoals de douches, de toiletten en de keuken een soort van blauwdruk vormden voor die in het boek. Er is zelfs een personage dat, als ik er nu op terugblik, misschien wel een beetje geïnspireerd is op een van de mensen die toen samen met mij op kot zaten.

De boeken beelden een leven op kot uit dat hilarisch en avontuurlijk is.

Dat was niet echt hoe mijn kotleven was (op een paar dwaze incidenten na) maar het heeft me mee geïnspireerd om de boeken te schrijven. Wie weet had ik zonder dat half jaar op kot wel nooit een reeks als Op Kot Met Jentel geschreven. En ondanks dat het al zo lang geleden is, vind ik het nog steeds leuk om over het leven op kot te schrijven. Nee, ik heb geen spijt dat ik dat half jaar op kot ben geweest. Of mijn ouders (die voor alles moesten betalen) daar ook zo over denken, zal ik hen maar niet vragen.

Maar voor mij was het het waard.

Het was een ervaring.

Indien je dit leest omdat je binnenkort zelf op kot gaat (of al op kot zit), dan wens ik je een leuke tijd toe. Al dan niet met hilarische avonturen. Laat het een tijd zijn waar je jaren later met een glimlach aan kan terugdenken. Net zoals ik deed, tijdens het schrijven van deze tekst. En als je ooit mijn Op Kot reeks zou lezen. Wel, dan weet je nu een beetje hoe het voor deze auteur allemaal begon.

Het beste!

Bjorn Peeters

© BJÖRN PEETERS Dit kortverhaal maakt deel uit van de OP KOT reeks van Peeters Bjorn en wordt gratis aangeboden aan de bezoekers van iKot.be. Alle personages, plaatsen en gebeurtenissen in dit kortverhaal zijn fictief; elke gelijkenis met echte personen, plaatsen en gebeurtenissen is toevallig. Alle rechten voorbehouden.